“Jij die mij ik maakt”. Huub Oosterhuis, dichter en theoloog, verwoordt hiermee heel mooi wat mensen voor elkaar kunnen betekenen, als ze bereid zijn de spiegel te zijn, waar de ander zichzelf in kan zien.
Dat is, wat ik graag doe. Waarom ik mensen coach, die er niet toe kunnen komen om te doen wat ze willen of moeten, die zicht willen krijgen op hun gedrag, of dat willen veranderen. Individueel, of in teamverband, persoonlijk of werk gerelateerd. 
Ik maak daarbij gebruik van mijn vermogen tot waarnemen. Een eigenschap, die ik als kunsthistorica, docent kunstgeschiedenis en kunstbeschouwing verder heb ontwikkeld. Want daarbij gaat het om kijken, je inleven en verdiepen in de idee, gedachten en belevingswereld van de maker van het kunstwerk. Van de ander dus. Aan mijn waarnemingen geef ik woorden. Om daarmee beelden op te roepen, waaraan de ander zichzelf kan spiegelen.